Нақде бар романи “Замини Модарон”

Замини сўхтаи модарон ва духтарон
(Озито Қаҳрамон)

hroazita_02-002          Китоби «Замини Модарон» дувумин румони Шаҳзодаи Самарқандист, ки нашри таркиби чеҳраи зан ва ғўзаи пунба бо номи китоб бароям ҳамоҳангии маънодор ва дилнишине дошт. Румони қаблии ў «Синдром Истокҳулм» низ навъе автобиография дар бораи чашмандози зиндагии як зан, тардидҳо ва пурсишҳои ў дар остонаи модар шудан аст.

Милан Кундера дар мақолае, фаромўширо нерўи ҳазф ва ҳофизаро қудрати дигаргунӣ медонад. Ин мавзўъ дастмояест, ки ў дар охирин китоби худ ба он пардохтааст. Розе, ки ҷонмояи ҳаёт ва рамзи ҳузури одамӣ бар хок аст. Танҳо дар тадовуми замон ҳаводис маъно мегирад ва таҷриба ба огоҳӣ ва нестӣ ба ҳастӣ бадал мешавад.

Оғози достон. Модар дар нимрўзи тобистон канори мазраъа рў ба осмон хобида дар ҳоли ба дунё овардани ман аст. Канораш марди фарбеҳ рост-рост роҳ меравад ва коре ҳам аз дасташ барнамеояд. Ин раиси колхузи мост. Дастони модар ба пояи борики пунбае печидааст (с.1). Ман ду падар дорам ва ду модар, раис ва доя (с.2).

Чашмандозе аз осмону замин ва зане ҳамчун олиҳаи бадавӣ, ки бар гўшае аз хоки мазраъа канори буттаҳои пунба зоймон мекунад, оғози достон аст. Барге аз дафтари хотирот ва ёдҳои модар. Ин тасвир монанди тоблуе шигифт моро бо худ ба даруни достон мекашад.

Хулосаи достон. Қиссаи китоб даврае кўтоҳ аз зиндагии духтаре ба номи Офтоб аст. Модари ў зани намунаи кишоварзӣ дар мазореъи пунба аст. Ў низ орзуи ин дар сар дорад, ки рўзе ронандаи троктури колхуз шавад. Коргардоне бо номи Михаил барои сохтани як филми мустанад дар бораи зиндагии ин қаҳрамони миллӣ бо гурўҳи худ ба хонаи онҳо меояд. Номи филм «Тиллои Сафед» аст. Заминаи филмномаи ў дафтарчаи хотироти модар аст. Духтари ҷавон барои ифои нақши ҷавонии модар ва бозӣ дар филм интихоб мешавад. Коре, ки ў чандон моил ба он нест. Фармон бурдан ва ҳарфшунавӣ аз коргардони хушқиёфа барояш лутфе надорад. Ў дар сукут ва ҳуҷб ба марди коргардон дил супурда, аммо мард дилдодаи зане русӣ ба номи Наташа аст, ки ҳамкори ўст.

Дар ҷараёни филмбардорӣ духтари ҷавон ба алоқаи ин ду пай мебарад ва дар саҳнае худкушӣ монанди савори троктури қирмизи колхуз мешавад (троктури куҳнаи колхуз, ки барои бозӣ дар филм ба ў ҳадя дода шудааст). Дар тасмиме ногаҳонӣ бо хашму нобоварӣ ба сўйи канал об меронад ва бар асари зарба ва тасодуф бо садди обёрӣ дучори шоки фаромўшӣ мешавад. Муддатеро дар осоишгоҳе дар Маскав ба сар мебарад то вақте саломати худро бозмеёбад. Ҳамон зани ҷавони рус Наташа, ки маҳбубаи коргардон аст, дар ин муддат надим ва парастори ўст. Офтоб дар он утоқи чаҳорметрии торик ҳар чиро дар гўшаву канори зеҳнаш дорад, рўйи коғаз, малофаҳо ва дару девор менависад ва наққошӣ мекунад. Баъд аз ҳафт моҳ, ки саломати худро бозмеёбад, дубора ба ҷустуҷўйи Наташа ва Михаил меравад. Онҳоро дар Варшаваи Лаҳистон пайдо мекунад, ки бо ҳам ҳамхонаанд ва кўдакӣ доранд. Михаил рўйи сандалии чархдор ба хотири ибтило ба саратони хун дар интизори марг аст. Духтари ҷавон, ки ҳамаи хотирот ва зиндагии худро давр задааст, бо марди ҷавоне ба номи Лукос ошно мешавад. Нахустин ҳамоғўширо таҷриба мекунад. Шодии озодӣ ва гармои ишқ марҳаме бар захмҳои ўст ва поёни ҳамаи он чӣ иттифоқ афтодааст, барои шурўъе тоза.

10575243_10152700799692287_1886109214785474317_o

Фазои достон: Моҷароҳои китоб дар авохири даҳаи навади милодӣ дар даврони пурошўби перестройка дар мазореъи пунбаи Тоҷикистон ва даштҳои паҳновари он сарзамин иттифоқ меафтад. Заминҳое, ки ба унвони мазореъи иштирокии колхоз шўҳрат дошт. Табиати бикр ва меҳрубоне, ки рўдхонаи Омударё ва Сирдарё онҳоро сероб мекунанд. Замини ҳосилхезе, ки нақшу нигори рўзгор ва хотираи некон бар синааш ҳак шудааст. «Аввалин бистарат замин ва сақфи сарат осмон буд. Ту ҳеч хонагӣ нахоҳӣ шуд». с.2.

Рўдҳо, мазореъ ва боғҳои мева, соярўшани рўзҳои доғи тобистон, хонаҳо, чорпоён, ҷодаҳо, атри гулҳо, меваҳои тозаву расида ва занони кишоварзе, ки рўзидеҳи хонаводаанд; хастагинопазир ва сахтҷону бахшандаанд. Фазои достон, муносибати ҳоким бар ҷомиаи шўравӣ бо ҷумҳуриҳои Осиёӣ ва нақшеро, ки занон бо талош ва умед барои равнақи кор ва ободонии ватани худ доштаанд, аз варои хотироти Офтоб ва модари ў шарҳ медиҳад. «Модар мегуфт: Таърих бояд бозсозӣ шавад, то маҳфуз бимонад». с.6.

Аммо бахши дигар аз достон дар фазои сарду торики дармонгоҳе дар Маскав иттифоқмеафтад ва тақобули ин ду фазо монанди тазоди рўшнойи зиндагӣ ва торикии марг, Офтоб ва сармои зимистон ва озодӣ ва ҳабс аст. Ҳамаи ин аносир дар ҷидол бо ҳам нишонаҳои якдигарро бозметобонанд. Моҷаро ва иттифоқоти айнӣ дар намои дарунӣ дар маъонии истиорӣ ва шоирона ба худ мегирад. Ҳикояти ҷисми ранҷкашидаи замин ва рўҳи захмхўрдаи одамӣ дар кашмакашиҳои таърих дар намое аз сарнавишти инсон ҳикоят мешавад. Вуҷуде, ки саҳнаи ин кашокаш ва дигардесист. «Ҳама гузашта дорем. Ҳама дар кўчаҳои гузашта нутфаи ояндаи худро коштаем.» саҳ.78.

Забон ва шеваи ривояти достон. Муҳимтарин мушаххасаи китоб, зебоӣ ва нармои мавҷмонанди лаҳни қисса аст. Забоне, ки сояравшани ҳаводисро моҳирона мешикофад, оҳиста ба даруни он мехазад ва саҳнаҳоро дар ҳам мебофад. Ҷумлабандиҳо кўтоҳ ва сабукборанд. Фишурда ва шаффоф. Забони навиштор бештар ба рўҳи офариниши адабӣ наздик аст, то шеваҳои нигориши рўзноманигорӣ ва блогнависӣ; таъсире, ки ба шиддат бар наҳваи навиштор ва андешаи румон ва достони имрўз соя андохтааст. Тароват ва равонии насри китоб дар забони форси тоҷикӣ чашмгир ва тоза аст. Шаҳзодаи Самарқандӣ он чиро мехоҳад бигўяд ба хубӣ тасвир кардааст. Ин намоиш бо тарроҳии фазое чандваҷҳӣ дар чанд замон, робитаҳои маъноии асарро шакл медиҳад ва пеш мебарад. Аз ин рў паришҳои ногаҳонӣ аз зеҳн ба табиат, аз арсае пурофтоб ба гўшае парту торик аз ҳодисае ба ашё ва хотирот ба гунае истифода мешавад, ки навъе таркиби шиноварро месозад.

Сайёл будани ривоят дар ин китоб мадюни буришҳои синамоӣ ва баёни тасвирии мўҷаз аст. Пайванди байни диалог ва гузориш бо хондани сафаҳоте аз дафтарчаи хотирот ва таърифи моҷаро аз забони дигарон имкони чанд чашмандоз барои ҳаракат дар матнро фароҳам мекунад. Ду дафтарчаи хотирот, яке навиштаҳои модар барои он ки «гузашта»-ро ҳифз кунад ва дигаре дастнавиштаҳои парокандаи духтари ҷавон Офтоб, ки ҳама чизро ду бора аз қаъри торикӣ ва номафҳумии сукут сайд мекунад, то зиндагии «акнун»-и худро дар сиёҳии бешакли фаромўшӣ дубора биёфаринад. Инҳо ҳар ду бо он, ки нишонаи фосилаи ду мавқеият ва ду наслро таъриф мекунанд, аммо розе ягона онҳоро муттаҳид мекунад. Арзиш ва нерўи шифобахши калом, дарки маънои ранҷҳо барои ҷўстуҷўйи ҳақиқат ва шодмонии ҳаёт. «Ҳақиқат мисли мазор аст. Мисли гўристони деҳ, ки ҳарчи навтар ва тозатар, тарсноктар аст ва ҳарчи кўҳнатар ва рехтатар, қобили тахриб ва фаромўш кардан аст.с.108.».

Бо вуҷуди шеваи ривояти аввали шахс, ки хатари малолангез шудан ва якнавохтӣ дорад, шигарди таърифи достон бо ҷобаҷоӣ ва буридагии хотирот ва тадоъии наҳвае ба ёд овардани ҳофизае, ки пораҳои худро боз меёбад, ба танаввўъ ва нопойдории тарҳ кўмак кардааст. Интихоби зовияи диде ин гуна барои пайдо кардани тиккаҳои гумшуда ва нопадид, кунҷковии муаллиф ва интизори хонанадаро бармеангезад. Метавон гуфт ин зарбоҳанги шоиронаи забон аст, ки робитаи табиат ва шахсиятҳо, фазо ва ҳаводисро дар як шабакаи пайваста ҳамсў нигоҳ доштааст.

Ҳиссе, қавӣ ва таҷрибае самимонаи лаҳзаҳои зиндагӣ бо отифае занона ва андешае ҷузъинигар таъриф мешавад ва достонро аз хатари афтодан ба тангнои эҳсосоти иғроқшуда ва якбуъдӣ дар бораи аҳвол ва шахсиятҳо дур нигоҳ медорад ва бо ин ки шакли зоҳирии ҳаводис чандон печида нест, навъи иҷро ба намоиши воқеъият бо эҷоди шабакае пайваста аз вақоеъ тафсир ва маънопазирии достонро афзоиш медиҳад.

Шахсиятҳои достон – Шахсиятҳои меҳварӣ ва қаҳрамони достон, духтари ҷавон Офтоб, зодаи биёбон парвардаи саҳро ва хуршед аст. Рўҳе пурталотум ва ҷоне пуршўр дорад. Баландпарвоз аст ва орзуҳояш бо ҳам дар ҷидолу ситез. Ҷонаш лабрези шайдоӣ ва забонаш сокит. Ҳам ошиқи модар ва мазраъа ва ватани хеш аст, ҳам иштиёқи маконҳои дигар, зиндагии тоза ва рўзҳои нав дар сар дорад. Номи ў гоҳ дар китоб Офтоб аст ва гоҳ Маҳтоб садояш мекунанд. Ин метавонад дугонагиҳои рўҳӣ ва фазоиро, ки ў дар он ҳаракат мекунад, ба хубӣ баён кунад. Фаромўшӣ ва ҳофиза. Бакорат ва булуғ. Ирода ва нотавонӣ. Озодӣ ва вобастагӣ. Ишқ ва дудилӣ. Модар, зане, ки ба қавли худаш аз насли занони чаҳорпаҳлўст. Аввалин зане, ки шалвори мардона пўшида ва пушти трактор нишастааст. Ба кор ва талош эътиқод дорад. Раиси колхоз буда як улгўи асил аз инсони мўъмин дар ҷомиаи сўсиёлистист. Ҳашт фарзанд оварда, аммо ҳаргиз ишқро нашинохтааст. Ба хок ва осмони рўзидиҳанда эҳтиром мегузорад. Ғўзаҳои пунба чун бачаҳои ў нозанинанд ва азиз. Ў ҳамаи хотироташро дар тўли солҳо дар дафтаре навишта ва муътақид аст, бояд таърихро бозсозӣ кард, то аз ёд наравад ва аз он омўхт.

Михаил марде таҳсилкарда дар Маскав, ки коргардон аст. Ў нақше муҳим ба унвони маҳбуби ду зан дорад ва касе, ки ба унвони ҳунарманд мехоҳад санаде аз зиндагии модар ва таърихи он ҷомеъа бисозад. Шахсияти ў аз тариқи тасвири эҳсосоти Офтоб ва шеваи идораи бозигарон дар ҳини филм сохтан барои мо равшан мешавад.

Наташа маъшуқ ва ҳамкори ў, ки бо вуҷуди огоҳӣ ба тамоили қалбии Офтоб баъд аз ҳодиса ўро танҳо намегузорад. Ў ҳам маъшуқ аст ва ҳам хоҳару парастор. Зоҳире хушоянд ва рўҳе ҳунарманд дорад. Хонум Нина Ивановна раиси осоишгоҳе дар Маскав аст. Навиштаҳо ва номаҳои бойгонишударо дар бозгашти Офтоб ба ў пас медиҳад.

Модари Наташа, ки бахше аз қисматҳои меҳолуд ва гуми достонро ў барои Офтоб равшан мекунад ва нишонии Наташаро ба ў медиҳад.

Падари Офтоб ва падари Наташа ҳузури пурранге ҷуз дар чанд ҷумла дар китоб надоранд. Раиси колхоз, ки ҳамроҳи доя танҳо шоҳиди зоймони модар дар канори мазраъа аст. Муҷрии дастуроти болост. Контроли умурро дар даст дорад. Намояндани давлат аст ва ҷашну маросими маҳаллии ҳизбро идора мекунад.

Лукас марди ҷавони кофадоре (чойхоначи) аз аҳолии Варшав, ки дар поёни китоб зиндагии Офтобро дигаргун мекунад. Ҷисми ўро бонавозишу меҳр менавозад ва рўҳи ўро бо ишқ ошно мекунад. Мо чизи зиёде дар бораи ў намедонем.

замини модарон

Идеяи достон. Муҳтавои достон бозгўйи даврони пас аз фурўпошии Шўравӣ ва таъсири он бар зиндагии мардумони тоҷик ва шахсияти духтаре ҷавон аст, ки метавонад ойинаи пуртабу тоби ҷомиаи худ бошад.

«Пойизе, ки Иттиҳоди Шўравӣ барҳам пошид, қаҳрамонии ман ҳам ба поён расид.» саҳ.107.

Достон дар шакли берунӣ ва лояҳои пинҳонтар ба маънои дардолуд ва ошиқона, ки рўҳе амиқ ва занона дорад, ишора мекунад. Ин ҳастии амиқ ва пурвусъат ҳамаи иттифоқоти китобро ба ҳам пайванд мезанад, то ба ҷавҳари ҷодуӣ ва розолуди «ишқи модарона» дар тамомии мароҳили зиндагӣ ва ҳаёт васл шавад.

Ҳатто ғўзаи пунба шакле латиф ва маъсумона ва шамоиле занона дорад, ширгун ва сапед аст чун чеҳраи навзоде. Гиёҳе, ки аз он порчаҳои пурнаҷшу нигор мебофанд. Пироҳан ва ҷойи хоб, рўандоз ва пўшиши мо мешавад. Занон ҳофизаи таърихро дар заҳдон ва забони худ доранд. Рўҳи ҷамъии ҷомеъа дар вуҷуди онҳо зинда ва гўёст. Онҳо дар ҳар нақше модар, маъшуқа, ҳамсар, хоҳар ва дўст муҳофизи замин, парастори зиндагон, хўрок диҳанда ва ҳомии ҷилваҳои зиндагӣҳастанд. Ҳастии рўҳ ва ҷисме модина дорад. Занон меъмор ва тарроҳи будани одамиёнанд.

Аносири достон. Баъзе номҳо ва ашё ва мавзўот ба андозае кашмакашиҳои қисса дар шакл додан ба мафҳуми достон муассиранд ва нақше намодин доранд. Трактори қирмиз. Фаромўши ҳофиза. Филм ва сиинамо. Дафтарчаи хотирот. Навиштаҳои рўйи коғаз, девор ва малофаҳо. Акс ва наққошӣ. Ғўзаи пунба. Медал ва нишон. Мазраъа ва замини сафар. Зоймон ва замин. Се шаҳр: Самарқанд, Маскав ва Варшава. Дарё ва киштии ба рег нишаста. Утоқаки танг ва гўрмонанди осоишгоҳ ва… Бо ҳамаи гўшаҳо ва чашмандозҳои маъноӣ дар китоби «Замини Модарон» аз чанд манзари хоси дигар, лояҳои достонро беҳтар метавон шикофт ва забону розҳои ногуфтаи онро таъвил ва тафсир кард.

Ваҷҳи намодин ва иҷтимоии достон. Он чӣ дар сафаҳоти китоб мехонем, дар авохири даҳаи навади мелодӣ дар Тоҷикистон дар Самарқанд рух медиҳад. Дар ҳавл ва ҷуши тағйирот, китобсўзон ва вайронии китобхонаҳо. Бўҳрони амиқҷумҳуриҳои ба ҳампайвастро аз ҳам гусаст. Ҳамаи китобҳои Ленин сўхт, инҳо низ ба ҳамин зудӣ таърихи масрафашон хоҳад гузашт. Аз ёд фаромўш хоҳад шуд. «Чаро бояд бихонӣ? Вақте бидонӣ, ки ба дарде марҳам нахоҳад буд.»с.83.

Дар ин минтақаи ҳосилхез, ки дар муҷовирати Арал ва рўдхонаҳои бошукўҳи Амударё ва Сирдарё қарор дорад, ба хотири мазореъи паҳновари пунба ва каналҳое, ки барои обёрӣ дар тўли солҳо эҷод шуд, парандаҳо ва моҳиён мурданд, ҷангалҳо вайрон шуд ва хок ситарван ва бойир. Арал кўчактар шуд. Вайронии рўйи ин зебоии шигифтангез чун пардае соя андохт. Шўравӣ аввалин содиркунандаи пунба дар ҷаҳон буд ва нерўи кор чун имоне миллӣ ва бошукўҳ ва боарзиштарин асолати инсонӣ барои тўдаҳо. Бубин ин тиллои сафедро, бубин сармояи миллист. Раиси колхоз танҳо касе буд, ки медонист ин ҳама заҳмати солиёни марду зан ба куҷо меравад. саҳ.73.

Аммо мероси ин қудрати кўбанда, тағйири чеҳраи табиат ва фарҳанги мардумони сарзамини Осиёи Миёна буд. Ним қарн тақобули тўлонӣ муддати мазҳаб ва забон пешинаи таърихии аҷвоме, ки одобу омоли дигаре дар сина доштанд. Ғурбат ва сарсупурдагӣ, ки солиёни сол даргирӣ ва тазод байни Русия ва сарзаминҳои Осиёиро амиқтар кард ва чун шикофе маҳиб ҳамаро даруни худ кашид. «Шумо русҳо барои ҳарчиз қоидаи маснўӣ дуруст кардед.»с.68.

Ишора ба медалҳо ва ифтихороте, ки насиби модар шудааст, намоест, аз ҳамаи ин рўзгори заволёфта ва поёни давре ботил. Танҳо захмҳо, пинаҳои даст ва чеҳраҳои сўхта мондааст. Сарзамини хушке, ки дигар зоё ва пурбаракат нест. Кобуси киштии ба регнишастае, ки такрор мешавад. Модаре, ки ҳоло ранҷуру пир ва бекор аст ва тавони идораи хонаводаи худро надорад. Танҳо дафтарчаи хотирот ва либосҳои ёдгори маросими расмии қадим барои ў боқист. Марги дарёчаи Арал ва сарзаминҳои сўхтаро модар дар дафтараш навишта буд. «Агар аз дастам бармеомад роҳи оби уқоёнусро боз мекардам ба сўйи Осиё ба сўйи Арал, ба сўйи Зарафшон, ба сўйи биёбони сўхтаи Самарқанд ва Бухоро». с.129.

Филмсозе мехоҳад он равнақ ва валваларо дубора бозсозӣ кунад ва ба наслҳои дигар нишон диҳад. Духтари ҷавон ошиқи хок ва табиат ва зодаи биёбон аст, аммо аз насле дигар аст, ки дастҳои сафед ва латиф дорад. Таҳсилкардаи донишгоҳ аст ва монанди гулҳои нозукпарвардаи гармои гулхона. Бо ҳамаи талош ва ишқе, ки ба модар дорад, ў қодир ба иҷрои нақши модар, ки бояд онро бозӣ кунад, нест. Роҳе барои идома нест, бояд давр зад ва аз нав оғозид. Аммо чизе дар дил мегуфт, бимон аз муқаддасоти ранграфтаи худ дифоъ кун. с.117.

Ишқи маъсумонаи ў ба марди рус ба яъсу навмедӣ бадал мешавад. Ў савор бар ҳамон трактори ғулосои сурх, трактори сурхе, ки ҳанўз бо сояи торикаш онҷо ҷо хуш карда ва монанди оҳанпорае аз корафтода мазҳари равнақ ва қудрати ҳукумати шуравист, ба сўйи канали об меравад ва бар асари тасодуфе саҳмгин садама мебинад.

Трактор ҳайбат дорад. Тарс дорад. Нигаронӣ дорад. Ангор бо деве рў ба рў ҳастӣ. Деве, ки ҳамаи мардуми маҳал аз садош, аз ҷойи пош метарсанд. с.17. Мехостам ҳамаро огоҳ кунам, ки хиёнат кард. Ба ман дурўғ гуфт. Нагуфтан дурўғ аст. Пинҳон кардани ҳақиқат дурўғ аст. с.42.

Дигар фаромўшӣ ва буҳт аст. Зудудани он чи бояд аз ёд пок шавад. Шикофе дар ҳафиза партгоҳе дар таърих, ки ҳама чизро ба даруни сиёҳии худ фурў мекашад ва мебалъад. «Аз трактор танҳо дандонаҳои бузурги оҳанинаш боқӣ монда буд, ки чун склети динозавре дар гўшаи саҳро афтода буд ва ду се кўдак рўйи он ҳасту хез мекарданд».с.105.

Ҳар он чӣ буд, аз ҳам гусехта ва ба сўйе партоб шудааст. Нишониҳо бе нишон аст ва замон даруни худ хамидааст. Танҳо нерўи муҳаббат ва муроқибати модарона, шўри зинда монданро дар Офтоб бедор нигаҳ медорад. Нерўи калимаҳо, нерўи ҷудойии ҳунар, халлоқияти бозофаридани зиндагӣ аз пораҳои гумшуда дар замон.

Фурў шудан ва суқут дар торикии сукути ҳамчун ғарқ шудан дар ҳофизаи ҷамъӣ ва хотираи қавмии ниёгон, ёдовари аз даст додани ҳуввият ва огоҳии фардист. Боз ёфтани калимаҳо ва навиштани онҳо бар ҳар чи перомуни ўст. Девор, малофаҳо ва қоғаз навъе убури розомез аз тамомии мавонеъест, ки ў даруни худ дорад. Замзамаи дуогуна аз аврод ва навиштани вожаҳо ўро аз дунёи арвоҳ ва асрор убур медиҳад. «Замин такон хўрд. Замон ларзид ва маҳв шуд. с.121. Ў бо таҷрибаи безамонии марг сарнавишти худро аз нав сар меандозад. Шифои ў равиши дубора аст. На ҷое барои мондан ҳаст, на чизе барои чанг задан. Бояд ҷорӣ бошӣ чун рўдхонаҳо ва девонавор чун сабзаҳои навдамида аз хок дар мавсими баҳор. Ҳоло, ки ҳамаро пайдо кардам, мехоҳам фаромўш кунам. с.131.»

Дар бойгонии осоишгоҳ ба тамошои филми зиндагии худ меравад. Нақшу бозии худро аз берун тамошо мекунад. Дар филм Михаил ва навори филми рўзҳои беморе, ки ў маҳбус дар утоқаки бемористон бо ҳар он чӣ воқеист, робитае надорад. Дирояту дарёфти ў аз он чӣ бояд ба унвони фардияти худ, ватан ва ниёгони худ дар ин бурҳаи пурошўб дар худ боз ёбад, шояд роҳи наҷоте бошад. Чун дарёе ба шўроб нишаста, захми ишқ, ҷангу вайронӣ ҳарчи ҳаст, ҳама дарднок асту душвор. Аммо шуҷоати тағйир ва интихоб, чашмони тоза барои дидан ба ў мебахшад. Ў дар паноҳи муроқибати модаронаи заноне, ки пиромуни ў ҳастанд, ба нерўи ишқ дармон мешавад. Рўҳи замин қавитар аз арвоҳи тамоми инсонҳост, мегуфт модарбузург… то замоне, ки рўҳи замин бо туст, вайрон нахоҳӣ шуд. с.73.

Наташа зани рус, модари Офтоб, Нина Ивановна ва модари Наташа ҳамаи занон гўйӣ рўҳи ягона ва ҳамсоз бо муҳаббату бахшиш доранд. Ҳама чиз аз онҳо ҷони дубора мегирад ва боз офарида мешавад, то роҳи нав пеш бигирад. Чун обҳое, ки аз дарёчаи куҳан бар даштҳои Хоразм сарозеранд, то рагҳои баракат ва зоёии замин бошанд.

Дар поёни китоб баъд аз ҳамаи талошҳои Офтоб барои тармим ва ба ҳам пайвастани тикаҳои вуҷудаш тасмими ба сафар ва дидор бо Наташа мегирад. Ба Варшава меравад. Михаил марде, ки ҳамаи ин ранҷу дарди бениҳоят бо хостани пуршўри ў даромехта аст, охирин рўзҳои зиндагии худро дар интизори марг дар ғурбат мегузаронад. Мард, ки аз Маскав омада буд, рўъёҳои ўро бо ранге аз шўру бозӣ аз они худ карда буд. Хотираҳои ў ва модар дарҳам рехта буд, то зиндагии онҳоро ба хостаи худ намоиш диҳад. «Михаил ҳамон киштӣ буд. Ҳамеша баҳона доштам дер кунам, ба киштӣ, ки дами дарам омада буд ва аз дунёи ҷадид дарак медод, нарасам, ҷо бимонам». с.129.

Чизе шабеҳи охирин рўзҳои сарзамине, ки замоне паҳновартарин кишвари рўйи замин буд ва ҳоло чун мухтасаре рў ба мавти ҳамаи гузашта ва рўъёҳоро бо худаш мебарад. Боз ҳамон киштӣ ба гил нишаста бар дарёчаи намак. Агар шурўъи достон бо зодани ҷисмонии Офтоб аз тани модар дар гўшаи хоки мазраъа оғоз мешавад, поёни достон булуғи рўҳӣ ва шукуфтани ҷисми ў дар шўри ишқ аст. Вақте ў тамомияти тани худро бо ғаризаи занона чун замине бикр кашф меунад. Ишқ саҳми зебои ў аз инсон будан бар ин хок, калиди бозёфтани худогоҳӣ ва ҳуввияти занона аст. Фурсати ширкат дар ҷашни зиндагӣ. Рў ба рў шудан бо ҳамаи он чӣ ў ҳаст ё метавонад бошад. Сафар ва дидани воқеияти урён ҳамон ҷуръати дубора сохтан ва аз сар гирифтани масири сарнавиштро ба ў мебахшад. «Аз гузашта раҳо будам, аммо дилам суроғи оянда буд. Ояндае, ки дар хиёбонҳои сангфарши Самарқанд ҳайрон мондааст». с.134.

Интихоби ишқ омўхтан аз таҷрибиёти аст. Вақте бозмегардад ба нимаи худ, ба модар, ки ўро ба таърих ва ҳамаи хок пайванд медиҳад, мегўяд: Бовар намекардам, ки ўст модар! Михаил ҳам мисли замин, мисли дарёи хушк шуда, тароват аз офтоби обии бозувонаш рафта. с.144.

Михаил ва Лукас ду ҳалқаи отифии достон ҳастанд. Бо яке Офтоб гузаштаи худро гум меунад ва вониҳода дилшикаста, саргардонӣ ва ранҷи мурданро таҷриба мекунад. Бо дувуми таҷрибаи ишқ ва булуғ дарки он чи бояд тарк кунад, маънои озодиро ба ў ҳадя медиҳад, то дар таваллуди дигари худ аз нав хешро бизояд.

Заминаи устураӣ ва тарҳи ривоят. Димитр аз куҳантарин эзади бонувони Юнон, худобонуи кишоварзӣ ва илоҳаи нигаҳбони замин ва наботот аст. Ў модар замин аст. Замин борвар аз тани ў баракат ва гармо мегирад. Нерўи борварии занон аз ўст. Нақши калидии модари Офтоб дар ин қисса бешабоҳат ба Димитр нест. Мо ҳатто номи ўро намедонем. Ў танҳо як ном дорад: Модар. Зане, ки ҳашт фарзанд оварда ва чунон бо ғаризаи занонаи худ ва масъулияти иҷтимоии худ якест, ки ба унвони зани кишоварз намуна интихоб мешавад.

Дар устураи Юнонӣ Парсафуна намоди бакорат ва дўшизагист. Духтаре зода ва пораи тани Димитр, ки дар намодҳои рамзӣ истиораи гиёҳӣ ва рустаниҳо шинохта мешавад. Тарҳи устураи достон ба гунаест, ки метавонад қиссаи «Замини Модарон» ва ин устураи чанд ҳазорсоларо, ки намоиши куҳанулгўи модар ва рамзи таваллуд ва рушд дар чархаҳои навзоии замин аст бари ҳам мунтабиқ кунад. Сер Ҷеймс Фрейзер устурашинос дар муқаддимаи китоби «Шохи Заррин» реша ва бунёни адён ва ойинҳои асотириро рамзи борварӣ ва ҷашну маросими марбут ба баҳор ва нав шудани табиат ва замин медонад. Ойине, ки бар пояи парастиш, қурбонӣ ва ёдмони худои миранда ва зиндашаванда ишора дорад, ки ба аъмоқи замин, торикӣ ва марг сафар мекунад. Ин одоб нишонаи васлат байни замину осмон ва растахези худоест, ки бо бардошти хирман ва маҳсул дар пойиз мемирад ва дар баҳор аз нав мутаваллид мешавад.

Аз ҳамин рў Карл Густав Юнг бо тарҳи куҳанулгўйи «бузургмодар» бахши муҳимме аз таҳаввулоти равонии инсон дар мароҳили умр тағйири шароит ва эътилои ҷанбаҳои амиқи огоҳиро бо нақши намодини мафҳуми модар дар зойиш ва таваллуд маъно мебахшад ва аз ранҷҳо ба унвони навъе ойини вуруд барои убур аз арсаҳои дигаргунӣ ёд мекунад. Дар ривоят ин устура Парсафуна духтари ҷавон барои чидани гулу гиёҳон ба саҳро меравад, аммо Ҳодис худои олами зерин ба ў дил мебозад. Парсафуна бо аробаи сиёҳ ва ҳавлноки Ҳодис эзади марг, ки садое раъдосо дорад, рабуда мешавад ва ба ҷаҳони торикӣ сарзамини нестӣ ва фаромўшӣ фурў меравад ва дар он ҷо нопадид мешавад. Ин порадостон ташобеҳе наздик дорад бо трактори ҳаюловоре, ки ҳайбати девосо дорад ва бо садои ғуришмонанд Офтобро бо худ ба дунёи фаромўшӣ мебарад.

Маънои тасхир ва «рабудашудагӣ» дар ҳар ду ривоят шакле аз фурў шудан дар ҷаҳони нобудӣ ва фано дар сиёҳии оғозин ва ношинохтае пешозамон дорад.

Мафҳум ва корбурди равоншиносонаи қисса. Робитаи модару духтар калидитарин робитаи достон аст. Офтоб духтари ҷавон шефтаи модар, мақҳури арзиш ва тавоноиҳои ўст ва модар дилсупурдаи хок ва нигарони сарзамини барбод рафта. Офтоб ва модар ҳар ду ба якдигар чанг задаанд. Аммо аз сўйе дигар ин тааллуқ ва пайвастагӣ ду чеҳраи дар навасон дорад. Гузашта ва оянда вобастагӣ ва раҳоӣ. Офтоб, ки дар бозии нақши модар ғарқ шудааст, зарра-зарра ҳар иртиботи воқеӣ бо зиндагии пиромуни худ ва ҳувияташро гум мекунад. «Чӣ касе метавонист ба ман бигўяд он гузашта моли ман аст ё моли модар?» с.129.

Кашфи ваҷҳи занонаи даруни хешро танҳо аз тариқи идома ва бозсозии хотирот ва гузаштаи модар имконпазир медонад. Ў рў ба гузашта кашида мешавад. Руҷъате, ки бо савияи дигари равони ў, орзуи раҳо шудан аз тааллуқ ба модар ва қонуни табиъии булуғ ва рушд дар тазод аст. Тасвири ў аз модар сурати мисолии як зани «абарқаҳрамон» аст. Вобастагии равонии ў ба ишқи модар дар меҳрварзии ў бо мардони дигар дахолат ва ҳузур дорад. Ў ҷуз аз тариқи банди нофи модар наметавонад робитааш бо ҷаҳонро ба равшанӣ дарёбад ва дар он ширкат кунад. «Навиштам, то фаромўш накунам. Шояд навиштам, ки фаромўш кунам».с.130.

Онимои ў заъиф ва бехабар аз хост ва тавоноиҳои худ аст. Ҷанбаҳои дигари шахсияти ў ҳанўз фурсати рушду табалвур надоштаанд. Марди коргардон, ки чашм ба бозии ў дорад ва муҷрии ин нақшофаринист. Мегуфт: дидани ту аз чашми дурбин лаззат дорад. с.92.

Ў танҳо касест, ки дар ҳитаи розолуди ин дилбастагӣ ва вобастагии робитаро шакл медиҳад. Марде, ки ситоишгари модар аст ва бозии ў дар нақши модарро рў ба рўйи дурбин ҳидоят мекунад. Гўйи ў танҳо аз тариқи модар метавонад муаррифи ҳузури занонаи худ бошад. Аммо ғаризаи ў дар пайи ишқаст ва моликияти тамомии вуҷуди мард. Мехоҳад нигоҳи мард ба ў бошад ва аз варои ҳамаи ин наҷшҳо зебоии ў кашф ва тамошо шавад.

«Медонистам, гирифтори нақши модар буд ва ман гирифтори донистани назари ў… ба ман фурсат дод ба чашмонаш нигоҳ кунам, бихандам, ҷасур ва далер бошам». с.93.

Ҳарчанд ў дигар худ нест. Ў танҳо дар пайи татобиқи худ бо чизе дигар аст. Сояи ранҷу шодиҳои модар аст. Мусалласи робитаи модари духтар ва марди коргардон бо вуруди маъшуқи ҳақиқӣ Наташа дарҳам мешиканад. Дигар ҳама чиз бараҳна ва воқеист. Бозӣ тамом шудааст. Аз ҳам гусастани нақшҳо ва робита, ҳамаи саҳнаи намоишро якбора ба тўфоне аз торикӣ ва марг бадал мекунад. Ў бо суқут дар аъмоқи ношинохтаи нохудогоҳи хеш гўё дубора ба торикии амни заҳдони модар мегурезад; ба сукуту сиёҳии пеш аз оғози ҳарчи ҳаст. «Соатҳо дароз кашидан боис шуд ба умқи моҷаро фикр кунам. Моҷарои вуҷуди ман ба унвони инсони заминӣ». с.88.

Ҳафт моҳҳамчун ҷанини ноҳушёр дар утоқаке ниматорик мемонад. Номи худ ва масири худро дубора меомўзад. Бо убур аз ҳамаи иттифоқот ў фарояндеро таҷриба мекунад, ки булуғ аст, ва кашфи шакли тозаи ҷаҳон дар атроф ва даруни хеш ба ҳамин содагӣҳайбати мардонагиро фатҳ карда будам. Ҳайбате, ки дигар бароям на хатари таҷовуз дошт, на шикастани дил. с.137.

Юнг ҷаҳони зеринро кинояе аз лояҳои амиқи равони одамӣ медонад. Густурае, ки хотирот ва авотифи гузашта дар он мадфун шудааст. Яъне нохудогоҳи фарде. Гўё ў хотираи дардноки кандашудан аз тани модар ва ба дунё омаданро дар боз офаринии тасавурот ва навиштани дубора боз меофариданд. Дар сарзамине дигар Варшава ҷое, ки ватани ў нест. Ҷое дур аз ҳамаи тааллуқот ва одатҳо ва тарсҳо. Урён рў ба сўйи ойина чархидем. Ҳамаи гузаштаро ба ёд овардам ва бахшидам. с.137.

Баргардони Анзурати Маликзод
Манбаъ: Сойти Адаби “Роҳак” “Хобгард”

متن فارسی:

آزیتا قهرمان
خوابگرد

کتاب «زمین مادران» دومین رمان شهزاده سمرقندی ست که نشر «اچ‌اند‌اس‌مدیا» آن را منتشر کرده است. وقتی کتاب را دست گرفتم، پیش از همه، طرح آبستره‌ی روی جلد، شمایلی مینیاتوری از ترکیب چهره‌ی زن و غوزه‌ی پنبه، با نام کتاب برایم هماهنگی معنادار و دلنشینی داشت. رمان قبلی او «سندرم استکهلم» نیز نوعی اتوبیوگرافی در باره‌ی چشم‌انداز زندگی یک زن، تردید‌ها و پرسش‌های او در آستانه‌ی مادر شدن است.

میلان کوندرا در مقاله‌ای، فراموشی را نیروی حذف و حافظه را قدرت دگرگونی می‌‌داند. این موضوع دستمایه‌ای ست که او در آخرین کتاب خود به آن پرداخته است. رازی که جان‌مایه‌ی حیات و رمز حضور آدمی‌ بر خاک است. تنها در تداوم زمان، حوادث معنا می‌‌گیرند و تجربه به آگاهی و نیستی به هستی بدل می‌‌شود.

آغاز داستان
مادر در نیم‌روز تابستان کنار مزرعه رو به آسمان خوابیده. در حال به دنیا آوردن من است. کنارش مرد فربه راست‌راست راه می‌‌رود و کاری هم از دستش بر نمی‌‌آید. این رئیس کالخوز ما ست. دستان مادر به پایهی باریک پنبهای پیچیده است. ص۱

من دو پدر دارم و دو مادر، رئیس و دایه. ص۲

چشم‌اندازی از آسمان و زمین و زنی همچون الهه‌ای بدوی که بر گوشه‌ای از خاک مزرعه کنار بوته‌های پنبه زایمان می‌‌کند، آغاز داستان است. برگی از دفتر خاطرات و یادهای مادر. این تصویر مانند تابلویی شگفت ما را با خود به درون داستان می‌‌کشد.

 خلاصه داستان
قصه‌ی کتاب دوره‌ای کوتاه از زندگی دختری به نام «آفتاب» است. مادر او زن نمونه‌ی کشاورزی در مزارع پنبه است. او نیز آرزوی این در سر دارد که روزی راننده‌ی تراکتور کالخوز شود. کارگردانی به نام «میخاییل» برای ساختن یک فیلم مستند در باره‌ی زندگی این قهرمان ملی با گروه خود به آن‌جا می‌‌آید. نام فیلم «طلای سفید» است. زمینه‌ی فیلمنامه‌ی او دفترچه‌ی خاطرات مادر است. دختر جوان برا ی ایفای نقش جوانی مادر و بازی در فیلم انتخاب می‌‌شود. کاری که او چندان مایل به آن نیست. فرمان بردن و حرف‌شنوی از کارگردان خوش‌قیافه برایش لطفی ندارد. او در سکوت و حجب به مرد کارگردان دل سپرده. اما مرد دلداده‌ی زنی روسی به نام ناتاشا ست که همکار او ست.

در جریان فیلمبرداری، دختر جوان به علاقه‌ی این دو پی می‌‌برد و در صحنه‌ای خودکشی‌مانند سوار تراکتور قرمز کالخوز می‌‌شود (تراکتور کهنه‌ی کالخوز که برای بازی در فیلم به او هدیه داده شده است.) در تصمیمی‌ ناگهانی با خشم و ناباوری به سوی کانال آب می‌‌راند و بر اثر ضربه و تصادف با سد آبیاری، دچار شوک فراموشی می‌‌شود. مدتی را در آسایشگاهی در مسکو به سر می‌‌برد تا وقتی سلامت خود را بازمی‌‌یابد. همان زن جوان روس، ناتاشا که محبوبه‌ی کارگردان است، در این مدت ندیم و پرستار او ست. آفتاب در آن اتاق چهارمتری تاریک، هر چه را در گوشه و کنار ذهنش دارد، روی کاغذ، ملافه‌ها و در و دیوار می‌‌نویسد و نقاشی می‌‌کند. بعد از ۷ ماه که سلامت خود را باز می‌‌یابد، دوباره به جستجوی ناتاشا و میخاییل می‌‌رود. آن‌ها را در ورشوی لهستان پیدا می‌‌کند که با هم هم‌خانه اند و کودکی دارند. میخاییل روی صندلی چرخدار به خاطر ابتلا به سرطان خون در انتظار مرگ است. دختر جوان که همه‌ی خاطرات و زندگی خود را دور زده است، با مرد جوانی به نام «لوکاس» آشنا می‌‌شود. نخستین هم‌آغوشی را تجربه می‌‌کند. شادی آزادی و گرمای عشق مرهمی‌ بر زخم‌های او ست و پایان همه‌ی آن‌چه اتفاق افتاده است، برای شروعی تازه.

فضای داستان
ماجراهای کتاب در اواخر دهه‌ی ۹۰ میلادی در دوران پرآشوب پروسترویکا در مزارع پنبه‌ی تاجیکستان و دشت‌های پهناور آن سرزمین اتفاق می‌‌افتد. زمین‌هایی که به عنوان مزارع اشتراکی کالخوز شهرت داشت.

 طبیعت بکر و مهربانی که رودخانه‌های آمو دریا و سیر دریا آن‌ها را سیراب می‌‌کنند. زمین حاصل‌خیزی که نقش و نگار روزگار و خاطره‌ی نیاکان بر سینه‌اش حک شده است.

اولین بسترت زمین و سقف سرت آسمان بود. تو هیچ خانگی نخواهی شد. ص۲

 رودها، مزارع و باغ‌های می‌وه. سایه‌روشن روزهای داغ تابستان، خانه‌ها، چارپایان، جاده‌ها، عطر گل‌ها، می‌وه‌های تازه و رسیده و زنان کشاورزی که روزی‌دهِ خانواده اند؛ خستگی‌ناپذیر و سخت‌جان و بخشنده اند. فضای داستان، مناسبات حاکم بر جامعه‌ی شوروی با جمهوری‌های آسیایی و نقشی را که زنان با تلاش و امی‌د برای رونق کار و آبادانی وطن خود داشته‌اند، از ورای خاطرات آفتاب و مادر او شرح می‌‌دهد.

مادر می‌‌گفت تاریخ باید بازسازی شود تا محفوظ بماند. ص۶

 اما بخشی دیگر از داستان در فضای سرد و تاریک درمانگاهی در مسکو اتفاق می‌‌افتد و تقابل این دو فضا، مانند تضاد روشنایی زندگی و تاریکی مرگ، آفتاب و سرمای زمستان و آزادی و حبس است. همه‌ی این عناصر در جدال با هم، نشانه‌های یکدیگر را باز می‌‌تابانند. ماجرا و اتفاقات عینی در شمایی درونی، معانی استعاری و شاعرانه به خود می‌‌گیرد. حکایت جسم رنج‌کشیده‌ی زمین و روح زخم‌خورده‌ی آدمی‌ در کشمکش‌های تاریخ در نمایی از سرنوشت انسان حکایت می‌‌شود. وجودی که صحنه‌ی این کشاکش و دگردیسی ست.

همه گذشته داریم. همه در کوچههای گذشته نطفهی آیندهی خود را کاشتهایم. ص۷۸

 زبان و شیوهی روایت داستان

مهم‌ترین مشخصه‌ی کتاب، زیبایی و نرمای موج‌مانند لحن قصه است. زبانی که سایه‌روشن حوادث را ماهرانه می‌‌شکافد، آهسته به درون آن می‌‌خزد و صحنه‌ها را در هم می‌‌بافد. جمله‌بندی‌ها کوتاه و سبکبار اند. فشرده و شفاف. زبان نوشتار بیشتر به روح آفرینش ادبی نزدیک است تا شیوه‌های نگارش روزنامه‌نگاری و وبلاگ‌نویسی؛ تأثیری که به شدت بر نحوه‌ی نوشتار و اندیشه‌ی رمان و داستان امروز سایه انداخته است. طراوات و روانی نثر کتاب در زبان فارسی تاجیکی چشمگیر و تازه است. شهزاده سمرقندی آن‌چه را می‌‌خواهد بگوید، به خوبی تصویر کرده است. این نمایش با طراحی فضایی چندوجهی در چند زمان، رابطه‌های معنایی اثر را شکل می‌‌دهد و پیش می‌‌برد. از این رو پرش‌های ناگهانی از ذهن به طبیعت، از عرصه‌ای پرآفتاب به گوشه‌ای پرت و تاریک، از حادثه‌ای به اشیا و خاطرات به گونه‌ای استفاده می‌‌شود که نوعی ترکیب شناور را می‌‌سازد.

سیال بودن روایت در این کتاب مدیون برش‌های سینمایی و بیان تصویری موجز است. پیوند بین دیالوگ و گزارش با خواندن صفحاتی از دفترچه‌ی خاطرات و تعریف ماجرا از زبان دیگران امکان چند چشم‌انداز برای حرکت در متن را فراهم می‌‌کند. دو دفترچه‌ی خاطرات، یکی نوشته‌های مادر برای آنکه «گذشته» را حفظ کند و دیگری دست‌نوشته‌های پراکنده‌ی دختر جوان «آفتاب» که همه چیز را دوباره از قعر تاریکی و نامفهومی‌ سکوت صید می‌‌کند تا زندگی «اکنون» خود را در سیاهی بی شکل فراموشی دوباره بیافریند. این‌ها هر دو با آن که نشانه‌ی فاصله‌ی دو موقعیت و دو نسل را تعریف می‌کنند، اما رازی یگانه آن‌ها را متحد می‌‌کند. ارزش و نیروی شفابخش کلام، درک معنای رنج‌ها برای جستجوی حقیقت و شادمانی حیات.

حقیقت مثل مزار است. مثل گورستان ده که هرچه نوتر و تازهتر، ترسناکتر است و هر چه کهنه‌تر و ریختهتر، قابل تخریب و فراموش کردن است. ص۱۰۸

با وجود شیوه‌ی روایت اول شخص که خطر ملال‌انگیز شدن و یکنواختی دارد، شگرد تعریف داستان با جابجایی و بریدگی خاطرات و تداعی نحوه‌ی به یاد آوردن حافظه‌ای که پاره‌های خود را باز می‌یابد، به تنوع و ناپایداری طرح کمک کرده است. انتخاب زاویه‌ی دیدی این‌گونه برای پیدا کردن تکه‌های گم‌ شده و ناپدید،کنجکاوی مؤلف و انتظار خواننده را برمی‌انگیزد. می‌توان گفت این  ضرباهنگ شاعرانه‌ی زبان است که رابطه‌ی طبیعت و شخصیت‌ها، فضا و حوادث را در یک شبکه‌ی پیوسته، همسو نگاه داشته است. حسی قوی و تجربه‌ای صمیمانه لحظه‌های زندگی با عاطفه‌ای زنانه و اندیشه‌ای جزیی‌نگر تعریف می‌شود و داستان را از خطر افتادن به تنگنای احساسات اغراق‌شده و یک‌بعدی در باره‌ی احوال و شخصیت‌ها دور نگاه می‌دارد و با اینکه شکل ظاهری حوادث چندان پیچیده نیست، نوع اجرا و نمایش واقعیت با ایجاد شبکه‌ای پیوسته از وقایع، تفسیر و معناپذیری داستان را افزایش می‌دهد.

 شخصیتهای داستان
شخصیت محوری و قهرمان داستان، دختر جوان «آفتاب»، زاده‌ی بیابان، پرورده‌ی صحرا و خورشید است. روحی پرتلاطم و جانی پرشور دارد. بلندپرواز است و آرزوهایش با هم در جدال و ستیز. جانش لبریز شیدایی و زبانش ساکت. هم عاشق مادر و مزرعه و وطن خویش است، هم اشتیاق مکان‌های دیگر، زندگی تازه و روزهای نو در سر دارد. نام او گاه در کتاب آفتاب است و گاه مهتاب صدایش می‌کنند. این می‌تواند دوگانگی‌های روحی و فضایی را که او در آن حرکت می‌‌کند، به خوبی بیان کند. فراموشی و حافظه. بکارت و بلوغ. اراده و ناتوانی. آزادی و وابستگی. عشق و دودلی.

 «مادر»؛ زنی که به قول خودش از نسل زنان چهارپهلو ست. اولین زنی که شلوار مردانه پوشیده و پشت تراکتور نشسته است. به کار و تلاش اعتقاد دارد. رییس کالخوز بوده. یک الگوی اصیل از انسان مؤمن در جامعه‌ی سوسیالیستی ست. هشت فرزند آورده، اما هرگز عشق را نشناخته است. به خاک و آسمان روزی‌دهنده احترام می‌گذارد. غوزه‌های پنبه چون بچه‌های او نازنین اند و عزیز. او همه‌ی خاطراتش را درطول سال‌ها در دفتری نوشته و معتقد است باید تاریخ را بازسازی کرد تا از یاد نرود و از آن آموخت.

«میخاییل» مردی تحصیل‌کرده در مسکو که کارگردان است. او نقشی مهم به عنوان محبوب دو زن دارد و کسی که به عنوان هنرمند می‌خواهد سندی از زندگی مادر و تاریخ آن جامعه بسازد. شخصیت او از طریق تصویر احساسات آفتاب و شیوه‌ی اداره‌ی بازیگران در حین فیلم ساختن برای ما روشن می‌شود.

«ناتاشا»؛ معشوق و همکار او که با وجود آگاهی به تمایل قلبی آفتاب، بعد از حادثه او را تنها نمی‌گذارد. او هم معشوق است و هم خواهر و پرستار. ظاهری خوشایند و روحی هنرمند دارد.

خانم‌«نینا ایوانونا» رئیس آسایشگاهی در مسکو ست. دفترها، نوشته‌ها و نامه‌های بایگانی‌شده را در بازگشت آفتاب به او پس می‌‌دهد.

«مادر ناتاشا»؛ که بخشی از قسمت‌های مه‌آلود و گم داستان را او برای آفتاب روشن می‌‌کند و نشانی ناتاشا را به او می‌‌دهد.

 پدر آفتاب و پدر ناتاشا حضور پررنگی جز در چند جمله در کتاب ندارند. «رئیس کالخوز» که همراه دایه‌، تنها شاهد زایمان مادر در کنار مزرعه است. مجری دستورات بالا ست. کنترل امور را در دست دارد. نماینده‌ی دولت است و جشن و مراسم محلی حزب را اداره می‌‌کند.

«لوکاس»؛ مرد جوان کافه‌داری از اهالی ورشو که در پایان کتاب، زندگی آفتاب را دگرگون می‌‌کند. جسم او را با نوازش و مهر می‌نوازد و روح او را با عشق آشنا می‌‌کند. ما چیز زیادی در باره‌ی او نمی‌دانیم.

ایده‌ی داستان
محتوای داستان، بازگوی دوران پس از فرو پاشی شوروی و تأثیر آن بر زندگی مردمان تاجیک و شخصیت دختری جوان است که می‌تواند آینه‌ی پر تب و تاب جامعه‌ی خود باشد.
پاییزی که اتحاد شوروی بر هم پاشید، قهرمانی من هم به پایان رسید. ص۱۰۷

 داستان در شکل بیرونی و لایه‌های پنهان‌تر به معنایی دردآلود و عاشقانه که روحی عمیق و زنانه دارد اشاره می‌‌کند. این هستی عمیق و پروسعت، همه‌ی اتفاقات کتاب را به هم پیوند می‌زند تا به جوهر جادویی و رازآلود «عشق مادرانه» در تمامی‌ مراحل زندگی و حیات وصل شود.

 حتا غوزه‌ی پنبه شکلی لطیف و معصومانه و شمایلی زنانه دارد، شیرگون و سپید است چون چهره‌ی نوزادی. گیاهی که از آن پارچه‌های پر نقش و نگار می‌بافند. پیراهن و جای خواب، روانداز و پوشش ما می‌شود. زنان حافظه‌ی تاریخ را در زهدان و زبان خود دارند. روح جمعی جامعه در وجود آن‌ها زنده و گویا ست. آن‌ها در هر نقشی مادر، معشوقه، همسر، خواهر و دوست محافظ زمین، پرستار زندگان، خوراک‌دهنده و حامی‌ جلوه‌های زندگی هستند. هستی، روح و جسمی‌ مادینه دارد. زنان معمار و طراح بودن آدمیان اند.

 عناصر داستان
بعضی نام‌ها واشیا و موضوعات به اندازه‌ی کشمکش‌های قصه در شکل دادن به مفهوم داستان مؤثر اند و نقشی نمادین دارند. تراکتور قرمز. فراموشی و حافظه. فیلم و سینما. دفترچه‌ی خاطرات. نوشته‌های روی کاغذ، دیوار و ملافه‌ها. عکس و نقاشی. غوزه‌ی پنبه. مدال و نشان. مزرعه و زمین. سفر. زایمان و زمین. سه شهر سمرقند، مسکو و ورشو. دریا و کشتیِ به ریگ نشسته. اتاقک تنگ و گورمانندِ آسایشگاه و…

 با همه‌ی گوشه‌ها و چشم‌اندازهای معنایی در کتاب  «زمین مادران» از چند منظر خاص دیگر، لایه های داستان را بهتر می‌توان شکافت و زبان و رازهای ناگفته‌ی آن را تأویل و تفسیرکرد.

 وجه نمادین و اجتماعی داستان

شهزاده سمرقندی

آن‌چه در صفحات کتاب می‌خوانیم، در اواخر دهه‌ی نود میلادی در سرزمین تاجیکان رخ می‌‌دهد. در حول و حوش تغییرات،کتاب‌سوزان و ویرانی کتاب‌خانه‌ها. بحرانی عمیق جمهوری‌های به‌هم‌پیوسته را از هم گسست. همه‌ی کتاب‌های لنین سوخت، این‌ها نیز به همین زودی تاریخ مصرف‌شان خواهد گذشت. از یاد فراموش خواهد شد. چرا باید بخوانی؟ وقتی بدانی که به دردی مرهم نخواهد بود. ص ۸۳

 در این منطقه‌ی حاصل‌خیز که در مجاورت آرال و رودخانه‌ها ی باشکوه آمودریا و سیر دریا قرار دارد، به خاطر مزارع پهناور پنبه و کانال‌هایی که برای آبیاری در طول سال‌ها ایجاد شد، پرنده‌ها و ماهیان مردند، جنگل‌ها ویران شد و خاک سترون و بایر. آرال کوچک‌تر شد. ویرانی روی این زیبایی شگفت‌انگیز چون پرده‌ای سایه انداخت. شوروی اولین صادر‌کننده پنبه در جهان بود و نیروی کار چون ایمانی ملی و باشکوه، با اررزش‌ترین اصالت انسانی برای توده‌ها.

ببین این طلای سفید را، ببین سرمایهی ملی ست.

رئیس کالخوز تنها کسی بود که میدانست این همه زحمت سالیانهی مرد و زن به کجا میرود. ص۷۳

 اما میراث این قدرتِ کوبنده، تغییر چهره‌ی طبیعت و فرهنگ مردمان سرزمین آسیای میانه بود. نیم قرن تقابل طولانی‌مدتِ مذهب و زبان و پیشینه‌ی تاریخی اقوامی‌ که آداب و آمال دیگری در سینه داشتند. غربت و سرسپردگی که سالیان سال درگیری و تضاد بین روسیه و سرزمین‌های آسیایی را عمیق‌تر کرد و چون شکافی مهیب همه را درون خود کشید.

شما روسها برای هر چیز قاعدهی مصنوعی درست کردید. ص۶۸

 اشاره به مدال‌ها و افتخاراتی که نصیب مادر شده است، نمایی ست از همه‌ی این روزگار زوال‌یافته و پایان دوری باطل. تنها زخم‌ها، پینه‌های دست و چهره‌های سوخته مانده است. سرزمین خشکی که دیگر زایا و پربرکت نیست. کابوس کشتیِ به‌ریگ‌نشسته‌ای که تکرار می‌شود. مادری که حالا رنجور و پیر و بیکار است و توان اداره‌ی خانواده‌ی خود را ندارد. تنها دفترچه‌ی خاطرات و لباس‌های یادگار مراسم رسمی‌ قدیم برای او باقی ست.

 مرگ دریاچه‌ی آرال و زمین‌های سوخته را مادر در دفترش نوشته بود.

اگر از دستم برمیآمد راه آب اقیانوس را بازمیکردم به سوی آسیا، به سوی آرال، به سوی زرافشان، به سوی بیابان سوختهی سمرقند و بخارا. ص۱۲۹

 فیلمسازی می‌خواهد آن رونق و ولوله را دوباره بازسازی کند و به نسل‌های دیگرنشان دهد. دختر جوان عاشق خاک و طبیعت و زاده‌ی بیابان است، اما از نسلی دیگر است که دست‌های سفید و لطیف دارد. تحصیل‌کرده‌ی دانشگاه است و مانند گل‌های نازک پرورده‌ی گرمای گلخانه. با همه‌ی تلاش و عشقی که به مادر دارد، او قادر به اجرای نقش مادر که باید آن را بازی کند، نیست. راهی برای ادامه نیست، باید دور زد و از نو آغازید.

اما چیزی در دل میگفت، بمان، از مقدسات رنگرفتهی خود دفاع کن. ص۱۱۷

 عشق معصومانه‌ی او به مرد روس به یأس و نومیدی بدل می‌شود. او سوار بر همان تراکتور غول‌آسای سرخ، تراکتور سرخی که هنوز با سایه‌ی تاریکش آن‌جا جا خوش کرده و مانند آهن‌پاره‌ی ازکارافتاده مظهر رونق و قدرت حکومت شوروی ست، به سوی کانال آب می‌رود و بر اثر تصادفی سهمگین صدمه می‌بیند.

 تراکتور هیبت دارد. ترس دارد. نگرانی دارد. انگار با دیوی روبرو هستی. دیوی که همهی مردم محل از صداش، از جای پاش میترسند. ص ۱۷

میخواستم همه را آگاه کنم که خیانت کرد. به من دروغ گفت. نگفتن دروغ است. پنهان کردنِ حقیقت دروغ است. ص۴۲

 دیگر فراموشی و بهت است. زدودن آن‌چه باید از یاد پاک شود. شکافی در حافظه، پرتگاهی در تاریخ که همه چیز را به درون سیاهی خود فرو می‌کشد و می‌بلعد.

از تراکتور تنها دندانههای بزرگ آهنینش باقی مانده بود که چون اسکلت دایناسوری در گوشهی صحرا افتاده بود و دو سه کودک روی آن جستوخیز میکردند. ص۱۰۵

 هر آن‌چه بود از هم گسیخته و به سویی پرتاب شده است. نشانی‌ها بی‌نشان است و زمان درون خود خمیده است. تنها نیروی محبت و مراقبت مادرانه، شور زنده ماندن را در آفتاب بیدار نگه می‌دارد. نیروی کلمه‌ها، نیروی جادویی هنر، خلاقیت باز آفریدن زندگی از پاره‌های گم‌شده در زمان.

 فرو شدن و سقوط در تاریکی سکوت هم‌چون غرق شدن در حافظه‌ی جمعی و خاطره‌ی قومی‌ نیاکان، یادآور از دست دادن هویت و آگاهی فردی  ست. باز یافتن کلمه‌ها و نوشتن آن‌ها بر هر چه پیرامون او ست. دیوار، ملافه‌ها و کاغذ نوعی عبور رازآمیز از تمامی‌ موانعی ست که او درون خود دارد. زمزمه‌ای دعاگونه از اوراد و نوشتن واژه‌ها او را از دنیای ارواح و اسرار عبور می‌‌دهد.

زمین تکان خورد. زمان لرزید و محو شد. ص۱۲۱

 او با تجربه‌ی بی‌زمانیِ مرگ، سرنوشت خود را از نو سر می‌اندازد. شفای او رویشی دوباره است. نه جایی برای ماندن هست نه چیزی برای چنگ زدن. باید جاری باشی چون رودخانه‌ها و دیوانه‌وار چون سبزه‌های نودمیده از خاک درموسم بهار.

حالا که همه را پیدا کردهام، میخواهم فراموش کنم. ص۱۳۱

 در بایگانی آسایشگاه به تماشای فیلم زندگی خود می‌رود. نقش و بازی خود را از بیرون تماشا می‌کند. در فیلم میخاییل و نوار فیلم روز‌های بیماری که او محبوس در اتاقک بیمارستان با هر آن چه واقعی ست رابطه‌ای ندارد. درایت و دریافت او از آن‌چه باید به عنوان فردیت خود، وطن و نیاکان خود در این برهه‌ی پرآشوب در خود باز یابد، شاید راه نجاتی باشد. چون دریای به شوراب نشسته، زخم عشق، جنگ و ویرانی هرچه هست، همه دردناک است و دشوار. اما شجاعت تغییر و انتخاب، چشمان تازه برای دیدن به او می‌بخشد. او در پناه مراقبت مادرانه‌ی زنانی که پیرامون او هستند، به نیروی عشق درمان می‌شود.

روح زمین قویتر از ارواح تمام انسانها ست. میگفت مادر بزرگ… تا زمانی که روح زمین با تو ست، ویران نخواهی شد. ص۷۳

 ناتاشا زن روس، مادر آفتاب، نینا ایوانونا و مادر ناتاشا، همه‌ی زنان گویی روحی یگانه و همساز با محبت و بخشش دارند. همه چیز از آن‌ها جان دوباره می‌گیرد و باز آفریده می‌شود تا راه نو پیش بگیرد. چون آب‌هایی که از دریاچه‌ی کهن بر دشت‌های خوارزم سرازیر اند تا رگ‌های برکت و زایایی زمین باشند.

 در پایان کتاب بعد از همه‌ی تلاش‌های آفتاب برای ترمیم و به هم پیوستن تکه‌های وجودش تصمیم به سفر و دیدار با ناتاشا می‌گیرد. به ورشو می‌رود. میخاییل، مردی که همه‌ی این رنج و درد بی‌نهایت با خواستن پرشور او درآمیخته است، آخرین روز‌های زندگی خود را در انتظار مرگ در غربت می‌گذراند. مرد که از مسکو آمده بود، رؤیاهای او را با رنگی از شور و بازی از آن خود کرده بود. خاطره‌های او و مادر در هم ریخته بود تا زندگی آن‌ها را به خواسته‌ی خود نمایش دهد.

میخاییل همان کشتی بود. همیشه بهانه داشتم دیر کنم، به کشتی که دم درم آمده بود و از دنیای جدید درک میداد نرسم. جا بمانم. ص۱۲۹

  چیزی شبیه آخرین روز‌های سرزمینی که زمانی پهناورترین کشور روی زمین بود و حالا چون محتضری رو به موت همه‌ی گذشته و رؤیا‌ها را با خودش می‌برد. باز همان کشتی به گل نشسته بر دریاچه‌ی نمک. اگر شروع داستان با زادن جسمانی آفتاب از تن مادر در گوشه‌ی خاک مزرعه آغاز می‌شود، پایان داستان بلوغ روحی و شکفتن جسم او در شور عشق است. وقتی او تمامیت تن خود را با غریزه‌ی زنانه چون زمینی بکر کشف می‌‌کند. عشق سهم زیبای او از انسان بودن بر این خاک، کلید باز یافتن خودآگاهی و هویت زنانه است. فرصت شرکت در جشن زندگی. روبرو شدن با همه‌ی آن‌چه او هست یا می‌تواند باشد. سفر و دیدن واقعیت عریان همان جرئت دوباره ساختن و از سر گرفتن مسیر سرنوشت را به او می‌بخشد.

 از گذشته رها بودم اما دلم سراغ آینده بود. آیندهای که در خیابانهای سنگفرش سمرقند حیران مانده است. ص۱۳۴

 انتخاب عشق آموختن از تجربیات است. وقتی بازمی‌‌گردد و به نیمه‌ی خود، به مادر که او را به تاریخ و همه‌ی خاک پیوند می‌‌دهد می‌گوید: باور نمیکردم که او ست مادر! میخاییل هم مثل زمین، مثل دریای خشکشده، طراوت از آفتاب آبی بازوانش رفته. ص۱۴۴

 میخاییل و لوکاس دو حلقه‌ی عاطفی داستان هستند. با یکی آفتاب گذشته‌ی خود را گم می‌‌کند و وانهاده و دل‌شکسته، سرگردانی و رنج مردن را تجربه می‌‌کند. با دومی‌ تجربه‌ی عشق و بلوغ، درک آن‌چه باید ترک کند، معنای آزادی را به او هدیه می‌دهد تا در تولد دیگر خود از نو خویش را بزاید.

  زمینهی اسطورهای و طرحِ روایت

مجسمه‌ی پرسفونه و هادس اثر برنینی

«دیمیتر» از کهن‌ترین ایزدبانوان یونان، خدابانوی کشاورزی و الهه‌ی نگهبان زمین و نباتات است. او مادر زمین است. زمین بارور از تن او برکت و گرما می‌گیرد. نیروی باروری زنان از او ست. نقش کلیدی مادر آفتاب در این قصه بی‌شباهت به دیمیتر نیست. ما حتا نام او را نمی‌دانیم. او تنها یک نام دارد: «مادر».  زنی که هشت فرزند آورده و چنان با غریزه‌ی زنانه خود و مسئولیت اجتماعی خود یکی ست که به عنوان زن کشاورز نمونه انتخاب می‌شود.

 در اسطوره‌ی یونانی «پرسفونه» نماد بکارت و دوشیزگی ست. دختری زاده و پاره‌ی تن «دیمیتر» که در نمادهای رمزی با استعاره‌ی گیاه و رستنی‌ها شناخته می‌شود. طرح اسطوره‌ای داستان به گونه‌‌ای ست که می‌تواند قصه‌ی «زمین مادران» و این اسطوره‌ی چندهزار ساله را که نمایش کهن‌الگوی مادر و رمز تولد و رشد در چرخه‌های نوزایی زمین است بر هم منطبق کند.

«سر جیمز فریزر» اسطوره‌شناس در مقدمه‌ی کتاب «شاخ زرین» ریشه و بنیان ادیان و آیین‌های اساطیری را رمز باروری و جشن و مراسم مربوط به بهار و نوشدن طبیعت و زمین می‌داند. آیینی که بر پایه‌ی پرستش، قربانی و یادمان خدایی میرنده و زنده‌شونده اشاره دارد که به اعماق زمین، تاریکی و مرگ سفر می‌‌کند. این آداب نشانه‌ی وصلت بین زمین و آسمان و رستخیز خدایی ست که با برداشت خرمن و محصول در پاییز می‌میرد و در بهار از نو متولد می‌شود.

 از همین رو «کارل گوستاو یونگ» با طرح کهن‌الگوی «بزرگ‌مادر» بخش مهمی‌ از تحولات روانی انسان در مراحل عمر، تغییر شرایط و اعتلای جنبه‌های عمیق آگاهی را با نقش نمادین مفهوم مادر در زایش و تولد معنا می‌بخشد و از رنج‌ها به عنوان نوعی آیین ورود برای عبور ازعرصه‌های دگرگونی یاد می‌‌کند. در روایت این اسطوره، پرسفونه دختر جوان برای چیدن گل و گیاهان به صحرا می‌رود اما «هادس» خدای عالم زیرین به او دل می‌بازد. پرسفونه با ارابه‌ی سیاه و هولناک هادس ایزد مرگ که صدایی رعدآسا دارد، ربوده می‌شود و به جهان تاریکی، سرزمین نیستی و فراموشی فرو می‌رود و در آن‌جا ناپدید می‌شود. این پاره‌‌داستان تشابهی نزدیک دارد با تراکتور هیولاواری که هیبت دیوآسا دارد و با صدای غرش‌مانند، آفتاب را با خود به دنیای فراموشی می‌برد.

 معنای تسخیر و «ربوده‌شدگی» در هر دو روایت شکلی از فرو شدن در جهان نابودی و فنا در سیاهی آغازین و ناشناخته‌ی پیشازمان دارد. تملک عاشقانه در هر دو، نقطه اوج و چرخش ماجرا ست. مادر پرسفونه، دیمیتر، بعد از مدتها سرگردانی و سوگواری به کمک «هرمس» خدای زیرکی و هوش، الفبا، کلام و الهامات غیبی، که همراه و راهنمای او به عالم اموات شده است، بعد از نه ماه دخترش را در جهان سرد و تاریک مردگان باز می‌یابد. این افسانه به عنوان چرخه‌های طبیعت و زمان در سرما و خشکسالی زمین که پرسفونه (دانه و بذر گیاهان) در تاریکی و فراموشی خاک حبس می‌ماند، معنای عمیق به خود می‌گیرد. با آمدن بهار و حاصل‌خیزی تابستان سبزه‌ها و گیاهان از دل زمین بیرون می‌زنند، زمین می‌روید و سبز می‌شود. راز مشترک این دو داستان رمز رویش در ارتباط زمین با گیاهان و در شکل انسانی آن رشد و تحول روانی انسان بعد از تجربه‌های دردناک فردی و اجتماعی را معنا می‌ بخشد.

 آفتاب نیز هفت ماه را در اتاقک گورمانند آسایشگاه در سرمای زمستان مسکو می‌گذراند. عدد «هفت» در معنای رمزی خود نشانه‌ی کامل شدن، پایان و شروع دوباره است. در اسطوره‌ی پرسفونه، بعد از نجات او از زیر زمین برای چند دانه انار که از دست هادس خورده است، مجبور می‌شود چند ماه از سال را زیرِ زمین در کنار هادس بماند، اما باقی سال را روی زمین در کنار مادرش خواهد بود. در زندگی آفتاب، رهایی و دگردیسی او در مراسم عاشقانه با لوکاس، وصلت عاشقانه‌، راز شکوفایی روحی و جسمی‌ او ست.

 مفهوم و کارکرد روانشناسانهی قصه
رابطه‌ی مادر و دختر کلیدی‌ترین رابطه‌ی داستان است. آفتاب دختر جوان شیفته‌ی مادر، مقهور ارزش و توانایی‌های او ست و مادر دل‌سپرده‌ی خاک و نگران سرزمین برباد‌رفته. آفتاب و مادر هر دو به یکدیگر چنگ زده‌اند. اما از سویی دیگر این تعلق و پیوستگی دو چهره‌ی در نوسان دارد. گذشته و آینده، وابستگی و رهایی. آفتاب که در بازی نقش مادر غرق شده است، ذره ذره هر ارتباط واقعی با زندگی پیرامون خود و هویتش را گم می‌‌کند.

چه کسی میتوانست به من بگوید آن گذشته مال من است یا مال مادر؟  ص۷۹

مادر گفت باید خوب گوش کنی و مثل علفهای بیگانه خاطرات مرا از سرت بچینی و خاطرات خود را نگه داری. وقتی داستان فیلم را از برکردی در آن غرق شدی. ص۱۲۹

 کشف وجه زنانه‌ی درون خویش را تنها از طریق ادامه و بازسازی خاطرات و گذشته‌ی مادر امکان‌پذیر می‌داند. او رو به گذشته کشیده می‌شود. رجعتی که با سویه‌ی دیگر روان او، آرزوی رها شدن از تعلق به مادر و قانون طبیعی بلوغ و رشد، در تضاد است. تصویر او از مادر صورت مثالی یک  زن «ابرقهرمان» است. وابستگی روانی او به عشق مادر در مهرورزی او با مردان دیگر دخالت و حضور دارد. او جز از طریق بند ناف مادر نمی‌تواند رابطه اش با جهان را به روشنی دریابد و در آن شرکت کند.

نوشتم تا فراموش نکنم. شاید نوشتم که فراموش کنم. ص۱۳۰

 آنیمای او ضعیف و بی‌خبر از خواست و توانایی‌های خود است. جنبه‌های دیگر شخصیت او هنوز فرصت رشد و تبلور نداشته‌اند. مرد کارگردان که چشم به بازی او دارد و مجری این نقش‌آفرینی ست:

میگفت دیدن تو از چشم دوربین لذت دارد. ص۹۲

 او تنها کسی ست که در حیطه‌ی رازآلود این دلبستگی و وابستگی رابطه را شکل می‌‌دهد. مردی که ستایشگر مادر است و بازی او در نقش مادر را روبروی دوربین هدایت می‌‌کند. گویی او تنها از طریق مادر می‌تواند معرف حضور زنانه‌ی خود باشد. اما غریزه‌ی او در پی عشق است و مالکیت تمامی‌ وجود مرد. می‌خواهد نگاه مرد به او باشد و از ورای همه‌ي این نقش‌ها زیبایی او کشف و تماشا شود.

میدانستم گرفتار نقش مادر بود و من گرفتار دانستن نظر او… به من فرصت داد به چشمانش نگاه کنم، بخندم، جسور و دلیر باشم. ص۹۳

 هر چند او دیگر خود نیست. او تنها در پی تطابق خود با چیزی دیگر است. سایه‌ی رنج و شادی های مادر است. مثلث رابطه‌ی مادر دختر و مرد کارگردان با ورود معشوق حقیقی ناتاشا در هم می‌شکند. دیگر همه چیز برهنه و واقعی ست. بازی تمام شده است. از هم گسستن نقش‌ها و رابطه، همه‌ی صحنه‌ي نمایش را یکباره به توفانی از تاریکی و مرگ بدل می‌‌کند. او با سقوط در اعماق ناشناخته‌ی ناخودآگاه خویش، گویی دوباره به تاریکی امن زهدان مادر می‌گریزد؛ به سکوت و سیاهی پیش از آغاز هر چه هست .

ساعتها دراز کشیدن باعث شد به عمق ماجرا فکر کنم. ماجرای وجود من به عنوان انسان زمینی. ص۸۸

 هفت ماه همچون جنینی ناهشیار در اتاقکی نیمه‌تاریک می‌ماند. نام خود و مسیر خود را دوباره می‌آموزد. با عبور از همه‌ی اتفاقات، او فرایندی را تجربه می‌‌کند که بلوغ است و کشف شکل تازه‌ی جهان، در اطراف و درون خویش.

به همین سادگی هیبت مردانگی را فتح کرده بودم. هیبتی که دیگر برایم نه خطر تجاوز داشت نه شکستن دل. ص۱۳۷

 یونگ جهان زیرین را کنایه‌ای از لایه‌های عمیق روان آدمی می‌داند؛‌ گستره‌ای که خاطرات و عواطف گذشته در آن مدفون شده است. یعنی ناخودآگاه فردی. گویی او خاطره‌ی دردناک کنده شدن از تن مادر و به دنیا آمدن را در بازآفرینی تصورات و نوشتن دوباره  باز می‌آفریند. درسرزمینی دیگر، « ورشو»؛ جایی که وطن او نیست. جایی دور از همه‌ی تعلقات و عادت‌ها و ترس‌ها .

عریان رو به سوی آینه چرخیدیم. همهی گذشته را به یاد آوردم و بخشیدم. ص۱۳۷

 او نیمه‌ی گمشده‌ی خود را ملاقات می‌‌کند. با نیمه‌ی مردانه‌ی خویش به آشتی می‌رسد؛ آنیموسی که تمامیت ازهم‌گسسته‌ی زندگی‌اش با او به کمال و یگانگی می‌رسد.

انگار لوکاس بافته‌ی خیال من بود. انگار با خودم وارد اتاق شده بودم. گویی او را سال‌ها باز می‌شناختم. ص۱۳۶

پ.ن:
رمان «زمین مادران» نوشته‌ی شهزاده سمرقندی (نظروا) را می‌توانید به دو صورتِ خیریه یا خرید مستقیم از این‌جا تهیه کنید.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *